1. Wat is het probleem dat je met dit initiatiefvoorstel wilt aanpakken?
Te veel kinderen en jongeren in Utrecht missen onderwijs of zitten langdurig thuis. En dat aantal groeit. Soms zijn ze wel in beeld, soms ook helemaal niet. Dat vind ik echt zorgelijk, want onderwijs is een basisrecht. Als je dat mist, heeft dat grote gevolgen voor je ontwikkeling, je welzijn en je toekomst.
2. Waarom gaan deze kinderen eigenlijk niet naar school?
Dat heeft zelden één oorzaak. Het kan gaan om druk op school, onderwijs dat niet goed aansluit, mentale problemen, wachtlijsten in de jeugdzorg of situaties thuis. Wat we steeds terugzien, is dat het vaak een stapeling van factoren is. Juist daarom werkt een simpele oplossing niet en moeten we beter en eerder samenwerken.
3. Er is toch al een thuiszitterspact. Waarom is een nieuw pact nodig?
Het huidige pact komt uit 2016. Sindsdien is er veel veranderd en hebben we veel geleerd. De aanpak komt nu vaak pas op gang als een kind al is uitgevallen. We willen veel eerder signaleren en voorkomen dat kinderen onderwijs missen. Daar is een nieuw pact voor nodig.
4. Wat maakt dit initiatiefvoorstel anders dan eerdere plannen?
De betrokkenheid van ervaringsdeskundigen staat veel centraler. Ouders en jongeren weten precies waar het vastloopt: in communicatie, in samenwerking, in onduidelijkheid. Die kennis moeten we beter benutten. Daarnaast kijken we breder dan alleen de groep die officieel ‘thuiszitter’ heet. Die term dekt de lading ook niet goed meer en heeft voor veel ouders en kinderen een negatieve bijklank, dus ook dat verdient een herziening.
5. Wat hoop je dat dit initiatief uiteindelijk oplevert?
Dat er weer focus en urgentie komt op dit onderwerp. En vooral: dat minder kinderen onderwijs missen en dat ze zich weer thuis voelen op school. Als we het goed doen, krijgen kinderen eerder hulp, voelen ouders zich beter ondersteund en werken scholen en partners beter samen. Daar doe ik het voor.