Na twaalf jaar in de raad zwaai ik over een week af. Daar ben ik nog helemaal niet mee bezig, want de raad gaat tot de laatste week door. Dat betekent voor mij nog drie debatten: over toegankelijkheid van de openbare ruimte, de schaalsprong in het openbaar vervoer en het voetgangersgebied in de binnenstad. Belangrijke onderwerpen voor de inwoners van Utrecht. Maar in het licht van de oorlog in de Oekraïne zijn het ineens futiliteiten. Steden worden kapot gebombardeerd, miljoenen mensen slaan op de vlucht, hun leven staat stil. Of erger.
Wat daar gebeurt, laat ook ons stilstaan. Bij hoe snel je leven kan veranderen, hoe nodig een humaan vluchtelingenbeleid is en hoe belangrijk een sterke democratie. Daarbij hoort het bestrijden van ondemocratische krachten, van desinformatie en van discriminatie en racisme. En daar is nog veel te doen. Voor slachtoffers van de oorlog in Oekraïne zamelen we in 1 dag ruim 106 miljoen euro in. Zeventig procent van de Nederlanders zegt bereid te zijn een Oekraïense vluchteling in huis te nemen. Mensen doneren dekens, hun winterjas en de knuffels van hun kinderen. We tonen onze medemenselijkheid: vluchtelingen zijn welkom. En dat is mooi.
Maar waar is dezelfde verontwaardiging over de bezetting van Palestina? Waar waren diezelfde open armen toen de vluchtelingen uit Eritrea, Syrië, Irak en Afghanistan kwamen? Waar is de toegestoken hand om deze mensen thuis te laten zijn in Nederland? In elk geval niet bij de VVD, die roept dat uitgeprocedeerde asielzoekers uit die landen moeten ophoepelen om plek te maken voor de ‘echte’ vluchtelingen uit Oekraïne.
Tegen deze achtergrond is campagnevoeren vreemd en voel je de neiging om te stoppen. Maar de enige oplossing is doorgaan. Doorgaan met het veranderen van het systeem en het fundamenteel anders inrichten van de samenleving: eerlijker, menselijker, groener. Doorgaan met de strijd tegen racisme, die zo diep zit dat we zelfs in onze medemenselijkheid onderscheid maken. Doorgaan met het aanpakken van de klimaatcrisis en met het verminderen van afhankelijkheid van ondemocratische regimes. Doorgaan met het bestrijden van ongelijkheid in kansen en inkomen. Want het zijn altijd weer de mensen met de laagste inkomens, in de kwetsbaarste posities en met het minste perspectief die de hardste klappen krijgen. Een hogere energierekening brengt hen gelijk in de schulden, uitstel van zorg zet hun leven op het spel en verlies van geloof in hun toekomst drijft hen in handen van ondemocratische partijen die roepen wat mensen willen horen, zonder ooit met een echte oplossing te komen.
Dat maakt dat ik ondanks de afschuwelijke gebeurtenissen van dit moment toch elk weekend de deuren langs ga om ons verhaal te vertellen. Dat ik vol overtuiging onze idealen en onze ideeën blijf uitdragen. En dat ik ondanks alles trots ben op wat we de afgelopen twaalf jaar aan hebben bereikt. Mijn meest aanwijsbare persoonlijke successen zijn het behoud van de langdurigheidstoeslag voor mensen in de bijstand en een vuurwerkverbod in parken. Maar groter dan persoonlijke successen is wat we als collectief voor elkaar hebben gekregen: al die GroenLinkse wethouders, raadsleden, bestuursleden en vrijwilligers. We hebben Utrecht veranderd en we moeten doorgaan met veranderen. Het aanpakken van de klimaatcrisis, het woningtekort, de biodiversiteitscrisis, kansenongelijkheid, racisme en discriminatie zijn te belangrijk om aan rechtse of liberale partijen over te laten. Ga daarom allemaal nog minimaal één keer mee op campagne om te zorgen dat GroenLinks weer de grootste wordt!
Zelf stop ik als raadslid. Er staat een hele lijst frisse en betrokken mensen klaar om het stokje over te nemen. En mijn afscheid als raadslid is zeker geen afscheid van GroenLinks. We komen elkaar nog veel en vaak tegen. Immers: de enige optie is doorgaan...
Heleen de Boer